વિશે

આવતા  ‘ને  જતા  સાદ   પાડીને  બોલાવતાં  સ્થળ વિશે

ચાલ ! લખીએ ગઝલ ભાસ-આભાસની ઝાંખી ઝળહળ વિશે

લાખ યત્નો પછીથી ય  ક્યાં  સાંપડી  ભાળ  અનગળ વિશે 

અબઘડી, અબઘડી  કરતાં  છટકી  જતું  વેંત-આંગળ વિશે

એક   કૂમળી   કળી   બ્હાવરી  બ્હાવરી  પૂછતી  ફૂલને –

કેમ  પ્હો  ફાટતાં  લગ નથી  ખત-ખબર કોઈ ઝાંકળ વિશે

કોઈ  નક્કર   હકીકત  વિના   આમ  કૈં  ભાગી  છૂટે નહીં

દોસ્ત ! કાં  સાવ ખોટું બતાવે  છે  તું બહાનું અંજળ વિશે ?

જેવું   જે   ચાહશે   તેવું  તે  પામશે,  પાત્ર  અદભૂત  છે-

રાખી  શ્રદ્ધા   ભરી  જો  જરા  અંજલિ,  રસની તાંસળ વિશે

જીવ !  મોકો  મળ્યો  છે  તો આકાશમાં  ચાલને  ઉડીએ !

કોણ જાણે  પછી  ક્યારે ‘ને  ક્યાં  મળીશું  આ  ભૂતળ વિશે

ક્યાંથી  આવી  ચડ્યાં આ  અવાજોના  ધૂસર નર્કાગારમાં ?

કોણ  સમજાવે અહીં,  નાદ-નર્તન વિશે; ભેર-ભૂગળ વિશે ?

ઊગેલી પાંખને !

સાવ સામે  આવી  ઊભાં  હો અને ..

શક્ય  છે  હું ઓળખું  ના  આપને !

સાંભરણ,   સમ્બંધના    ઊંડાણને

તાગતા  અડકી  જવાતું   આભને !

કેટલાં   પાછળ  લીસોટા  પાડવા ?

એની ક્યાં કૈ પણ ખબર છે સાપને !

ખૂલ્લું છે આકાશ પણ મન બંધ છે-

કેમ   ફફડવું ?  ઊગેલી   પાંખને !

પહોંચવું,  પામી   જવું,  તરછોડવું

એજ ઘટનાક્રમ મળ્યો તમને-મને !

જે  કહું   છું  એજ   પાછું  સાંભળું

સાંભળ્યું  જે  એજ  કહેવાનું  બને !

છાંયે  બેસે   એની  છાયા  ઓગળે

તડકે  ચાલે   એ  ગૂમાવે  ઝાડને !

વારી.. વારી.. જઈશું !

ધલવલાટ ધરશું  ‘ને વારી.. વારી.. જઈશું !

જાતથી  ઝઘડશું  ‘‘ને વારી.. વારી.. જઈશું !

ભેળાં ભેળાં રમશું  ‘ને વારી.. વારી.. જઈશું !

નથણી જેમ જડશું ‘ને વારી.. વારી.. જઈશું !

ઓળઘોળ   કરશું  ‘ને વારી.. વારી.. જઈશું !

આંખથી  ઊભરશું ‘ને વારી.. વારી.. જઈશું !

વેણે-વેણે   ઠરવાં,   સુગંધ   જેવું   તરવાં !

ઝીણું-ઝીણું  જરશું  ‘ને વારી.. વારી.. જઈશું !

તંત-તંત   જેનાથી   છે  સભર,  સમર્પિત-
વારી-વારી  વરશું  ‘ને વારી.. વારી.. જઈશું !

સ્પર્શ  ઉપસી  આવ્યા પટોળાભાત થઈ ત્યાં

રંગ  થઈ ઊઘડશું  ‘ને વારી.. વારી.. જઈશું !

મોરપિચ્છ     વીંઝીને     વેર    વાળવાના

મનસૂબાઓ ઘડશું  ‘ને વારી.. વારી.. જઈશું !

શ્રી ! તમારી  સાથે  સ્વનામ  સાંકળી   લઈ

હક  કરી  હરખશું   ‘ને વારી.. વારી.. જઈશું !

પળ–પ્રહરના અવસર ઘડી-ઘડીના ઓચ્છવ

નિત નવા ઉજવશું  ‘ને વારી.. વારી.. જઈશું !

(સ્મરણ : પ્રેમલક્ષણાના આરાધકો નરસિંહથી મોરાર સુધી.)

વણજ આપે

ગોઠડી  સંતલસ  વણજ આપે

જ્ઞાનીને નિત નવી ગરજ આપે

હા-હજૂરી   કરે  અરજ  આપે

તું  ફકીરોને  કાં  ફરજ આપે ?

ગણગણી લે, એ જે સહજ આપે

રોજ ક્યાંથી  જુદી  તરજ આપે

હાથ  લંબાઈ ‘ને  થતા  લાંબા

તે પછી  કણ  સમું  કરજ આપે

પગ છે  તો  પગરખાં  જરૂરી છે

કોણ  આવી સરળ  સમજ આપે

એ અજર પહાડ  થઈ રહે ઊભા

જેને   સંજીવની   ઉરજ  આપે

રાતભર   રમ્ય   રાગ  રેલાવે

ફાટતા પ્હો,  પ્રગટ પરજ આપે

જળમાં પ્રગટતી જ્વાળા

ધીમા  પરંતુ  મક્કમ  એ   ડગ  ભરે  નિરાળા

દૃષ્ટિમાં  સ્વપ્નસૃષ્ટિ,  મન   મારતું    ઉછાળા

ક્યાં પહોંચવાની ધખના, ક્યાંની જપો છો માળા ?

ઘર  પોતે  આમ  તો  છે   હરદ્વાર  ‘ને  હડાળા

ઊઘડવા  દીવાલો   બિલકૂલ  હતાં  જે  સક્ષમ

એ   ટેરવાંને   કોણે   મારી   દીધાં  છે  તાળાં ?

અંદર   રહી    ઊછરતી    ઉત્કંઠ   કામનાઓ

દેખાડવા   છે   તત્પર  કૈં   આકરા    ઉનાળા

આ  મારું  લોહી  છે ? કે  કોઈ  બજારું  સ્ત્રી છે ?

દિન-રાત   ભોગવે   કાં  સૌ  ઉબકા – ઉકાળા ?

અચરજ ગ્રહી  સ્થિતિનું  સામ્રાજ્ય તો જુઓ આ

જ્વાળામાં રમતાં જળ ‘ને જળમાં પ્રગટતી જ્વાળા

ગરવી  ગઝલના જાણે બે રસ છલકતા મિસરા

પહેલો  તે  સંજુ વાળા  બીજો  ય  સંજુ વાળા