કેવો વિવેક ગણવો ને ક્યાંની અક્લમંદી !
તું વાતે – વાતે વહેતી મૂકે છે ગાળ ગંદી
તું વાતે – વાતે વહેતી મૂકે છે ગાળ ગંદી
ઈચ્છાળ છંદે ચાલ્યાં તે થઈ રહ્યાં સ્વછંદી
અણકથ રહે છે એને નડતી ના કોઈ મંદી !
અણકથ રહે છે એને નડતી ના કોઈ મંદી !
વનવાટથી વિખૂટી કિંશુકની પુષ્ટ ડાળી
ભટકે બજાર વચ્ચે માથું પછાડી, ક્રંદી
ભટકે બજાર વચ્ચે માથું પછાડી, ક્રંદી
રે ! સાંકડી સમજની નિજ શેરીના વળાંકે
ગરકાવ ગૂંચવણમાં આવી ઊભો છે નંદી
ગરકાવ ગૂંચવણમાં આવી ઊભો છે નંદી
અત્તરના ફાયે ઉન્મત્ત થઈ ફાંકડી ગઝલિયત
મ્હેકંતી દાદરામાં ફોરંતાં દીપચંદી
મ્હેકંતી દાદરામાં ફોરંતાં દીપચંદી
થોડી જો આડી – અવળી કવિતામાં છૂટ લઈ લે
તે આપોઆપ પોતે પોતાના થાય દ્વંદ્વી
તે આપોઆપ પોતે પોતાના થાય દ્વંદ્વી
ઉમદા ગઝલનાં લક્ષણ ગાલિબજી દાખવે છે
સ્વાદે હો ખટમધૂરી, ગુણથી એ ગુલકંદી.
સ્વાદે હો ખટમધૂરી, ગુણથી એ ગુલકંદી.
