દીવા ઝળહળે છે

કોઈ  બોલે  છે, તો  કોઈ સાંભળે છે

તે  છતાં ક્યાં કોઈને  કોઈ મળે છે ?

છેક  મનનાં  મૂળમાં જે  ઓગળે છે

એ  જ  કૂંપળ  જેમ  ફૂટી  નીકળે છે

સુખનું  સામ્રાજ્ય  ચાલે  પાંસળીમાં

‘ને  પીડાઓ  આંગળીથી  ઉખળે છે

સ્થિર થઈ  બેઠા  છે એ  આજે, પરંતુ

સો  તરફ  એના જ  દીવા ઝળહળે છે

આમ તો બુઝૂર્ગ છે એ શખ્સિયત પણ

લોહીમાં તો  આગિયાઓ  સળવળે છે

ઓથમાં  છૂપાઈ  રહ્યા છે તણખલાની

આખ્ખુયે  બ્રહ્માંડ  જેના  પગ તળે છે

રાતના  અજવાસ, અંધારા  દિવસના

આંખ  મીચાયા  પછીથી  ઝળહળે છે

પરભવમાં પેઠું રે ...

સુખ તમાકુ ચાવ્યાંનું કાઈ રગરગ  વહેતું  રે....

તાર તાર રણઝણતું  ત્રમ ત્રમ,

      આંખ ખૂલી ગઈ ત્રીજી

જોયું  ‘ને અણજોયું  ચારેકોર  થપાટો  વીંઝી

અંગુઠાનું   જોમ   છેક   પરભવમાં  પેઠું  રે ...

સુખ તમાકુ ચાવ્યાંનું કાઈ રગરગ  વહેતું  રે....

ખરી  જતું  ખરબચડું  ખારું                                   

ભાન છલાંગો મારી 

રડ્યાખડ્યા રાજીપે આવી ભરચક પોઠ ઉતારી

એમ થતું કે,  લાવ રે  પાછું મીંઢળ પહેરું  રે ....

સુખ તમાકુ ચાવ્યાંનું કાઈ રગરગ  વહેતું  રે....

ગાંઠ વળે લોહીમાં, વહેવું

નખ ફોડી  ઢોળાતું

ઘેન ઘમકતી  ઘૂઘરીઓનું  ચડતું રાતું  રાતું

વીંટી  વળતી  લહેરો  ઉપર  આજ વધેરું રે...

સુખ તમાકુ ચાવ્યાંનું કાઈ રગરગ  વહેતું  રે....

અમરવું નથી

કહ્યું એથી  અદકું ઉચરવું  નથી  કૈ

મળે ચૂપ રહેવા તો ગરવું  નથી  કૈ

મને  ખાનગીમાં  સુગંધે  કહ્યું, કે –

બીજે  કોઈ  ઠેકાણે  ઠરવું  નથી  કૈ

અકાવ્યોની  સસ્તી રજૂઆતને પણ

પડે  આપવી  દાદ વરવું  નથી  કૈ

છું માટીનું વાસણ, સહજ કામ આવું

પ્રદર્શનમાં  શોભી  અમરવું નથી કૈ

છે ડાબા ‘ને જમણાની ઘટમાળ હોવું

કહી એને સુખદુઃખ પ્રહરવું  નથી  કૈ

એ સોનેરી  સાંજો, એ રૂપેરી  રાતો !

ગળે બાઝી છે કિન્તુ, સ્મરવું નથી કૈ

અડે  જેને રંગો  એ લાગે છે ઊડવાં 

હવે ઘરની  ભીંતે ચીતરવું  નથી  કૈ

એક પલકારે

એક પલકારે તોળ્યા ત્રિકાળ !

અંજલિમાં સાત સાત સિંચ્યા સમંદર ‘ને ફૂંક મારી ફેડ્યા પાતાળ

આલિંગન આગ મશે લીધાં  રે ગાઢ

પાંખ વીંઝ્યાનો લાગે  ના થાક

ક્યાંય નથી પહોંચતા એ રસ્તા ‘ને કેડીઓના 

સીધા થઈ ચાલ્યા વળાંક

જોયાં-જાણ્યાંનાં  સુખદુઃખ એક પલ્લામાં, બીજામાં સોનેરી વાળ

એક પલકારે તોળ્યા ત્રિકાળ !

ખાલી ભર્યાના ભેદ પારખી શકાય  એવા

કોની  દુકાને  મળે   કાચ ?

સાચ જેને સાચવતાં આવડે એ આંગળીને

સરખું, હો સમથળ કે ખાંચ

જળને વેલે બાઝ્યાં તુમ્બા તોડી ને કોણ ઓઢે અચંબાના આળ ?

   એક પલકારે તોળ્યા ત્રિકાળ !

વગર

કોઈ કારણ  વગર, કોઈ ચર્ચા વગર

ચાલ પડીએ જુદા કૈ જ સ્મર્યા વગર

પાર કરીએ વીતક હામ હાર્યા  વગર

દઈ ધુબાકો  કશું પણ વિચાર્યા વગર

ઊગી ‘ને  આથમે, આથમી ‘ને  ઊગે

કામ  ચાલ્યા  કરે  કોઈ  કર્તા  વગર

સંત,  સૂફીની  ચોક્કસ   હશે  હાજરી

મહેક  લોબાનની  આવી દર્ગા  વગર 

એ જો આવી મળે, પાત્ર છલકી  ઊઠે

છે  અધૂરું   હજી  માત્ર  અર્ધા  વગર

કઈ અચંબા  ભરી  ચીજ  ભાળી હશે ?

આંખ મીચાઇ ગઈ,  ઊંઘ-મૂર્છા વગર

કવિતા

ફરી નવેસરથી વિચારો

રચો સ્વયંવર ફરી.....

કાગળની કોરાશ ઉપર

લ્યો,, ફરી અવતરી પરી !

પાંખો પર આરૂઢ  થયેલા વાદ, વિભાવન, છંદ 

તે   સૌની  બીજી   બાજુએ  સ્મિત  ફરકતું  મંદ

શાસ્ત્ર સંહિતા મૂકી દોડ્યા

મમ્મટ  ભર્તૃહરિ !

કાગળની કોરાશ ઉપર લ્યો,

 ફરી અવતરી પરી !

પરી  નામના  અચરજ  સામે  હક્બક સૌ  વિવેચક

મુખગત્  માણસ, કાય પશુપક્ષી, કૌતુક સુંદર બેશક

જળચર, થળચર કહો અગોચર

નખશિખ નમણી નરી !

કાગળની કોરાશ ઉપર લ્યો,,

 ફરી અવતરી પરી !