આભરણ લાગે

તારી વયને નહિ ગ્રહણ લાગે

આગ છે તું  તને મરણ લાગે ?

સ્મિત તો ભીતરી સ્રવણ લાગે

હોઠ પર રમતું આભરણ લાગે

જળનું તળથી ધ્રુવીકરણ લાગે

આભ વરસે ‘ને આક્રમણ લાગે

વસ્તુ હરએક ‘ગોલ્ડફીશ’ જેવી

મારી વૃત્તિ ય  ખારવણ લાગે  

કેમ આપું હિસાબ  મનગમતા ?

જ્યાં સ્વગતમાં જવું કઠણ લાગે

એ  કહે,  કારવે;  બધું  લીલા

હું સહજ  ચાલુ, ગોઠવણ લાગે

લાખ સચ્ચાઈ, જૂઠ  ટીપું એક્

ક્ષીર-સાગરમાં  મેળવણ લાગે

પરહરી લીધું

પાત્ર   જાણીને   પરહરી   લીધું

કોઈ   ઠામે ય  ક્યાં  ઠરી  લીધું ?

બસ  અમસ્તું  ઝીણું  ઝરી  લીધું

ઉદભવ્યું   એવું   ઓચરી   લીધું

લઈ વચન આખું વન વરી લીધું

આલિંગન  દઈ અંકે  કરી  લીધું 

સૌ નિયત-નિયતિથી રહી અળગાં

ચાલ્યા  ચીલે  ‘ને ચાતરી  લીધું

ફાટી  આંખે  ય  ભાળ્યું   અંધારું

મીંચીને  આંખ  ક્યાં તરી  લીધું ?

આખ્ખુંયે  વિશ્વ  છે  નર્યું  ઘુમ્મસ

એવું  સમજ્યા ‘ને  ચરચરી લીધું

ભાવવાચક   હું-તુંની   રમણામાં

ઊગી લીધું  ‘ને  આછરી   લીધું   

જોયા

કંકુ ઘોળ્યા, શુકન  લખી જોયા

સાથિયે સાથિયે   સખી   જોયા

ભૂર્જપત્રોને ય   ઓળખી  જોયાં

પગ ઊધઈના ય પારખી જોયા

મૂળ  થડ ડાળ  ડાળખી  જોયાં  

ઝૂલી જોયા ‘ને લખલખી જોયા

જે તને થઈ મળ્યા નર્યું ઝાકળ

એ દિવસ મેં ય ધખધખી જોયા

એ જ ઊંચાઈ  એ જ આદિમતા

તળથી લઈ  છેક તીરખી જોયા

સાવ સરખાં ભજન-ગઝલ ભાળ્યાં

તો,  નિકટ જઈને  નીરખી  જોયાં 

એક  ફક્કડ ; ફકીર  છે  બીજો

હાથનાં  પોત   પારખી  જોયાં 

હાજરી રમતી

ક્ષણ સુખદ કોઈ દોડતી  રમતી

સ્વપ્નમાં જાણે જળપરી  રમતી

મોગરાની  કૂણી  કળી   રમતી

પોપચે  તારી  હાજરી   રમતી

આરતીની  શગે  ચડી   રમતી

પ્રાર્થના પહેલાં ખાતરી  રમતી

મોહિની  લાગી  મેરુ લય-તાલે

સાતમે  સૂર   ઝાલરી   રમતી

સ્થાન  રસનું  નવું જ  ઉભરશે 

વાતમાં   મૂક  ટાપસી   રમતી

કોઈ  સરનામું  હાથ  નહિ  લાધે

છો    છડેચોક   બાતમી   રમતી

મન તો ખુલ્લી  બઝાર થઈ બેઠું

કૈક  ચીજો ય  અવનવી  રમતી

અણી રાખે

માત્ર  તારાથી  લાગણી  રાખે

શું   કળશભેર  હાથણી   રાખે ?

ચોતરફ  જે  ભીંતો ચણી રાખે

એ જ દૃષ્ટિ ભીંતર ભણી રાખે

ધીમા તાપે ઘી તાવણી રાખે

એ   સુગંધોની  છાવણી રાખે 

ભેંટવા  ચાહ્યું  મેં  સતત  જેને

એ તો સામે તીણી અણી રાખે

છે અલગ આપણા બધાથી, જે-

વાત-વિગતે ય  ભાંજણી  રાખે

એક સરખી છે સ્થિતિ બંનેની

કોણ, કોનાથી   માગણી રાખે ?

સાધુતા છે સ્વભાવમાં કિન્તુ

વાણી-વેપાર    ફાગણી  રાખે

હે મિત્ર ! સંભાળો જરા !

આગ સાથે ખેલતા હે મિત્ર ! સંભાળો જરા !

સ્તંભને આલિંગતા હે મિત્ર ! સંભાળો જરા !

બાંધી રાખ્યા તે ભલે હો મેઘ કાચા તાંતણે

કિન્તુ અશ્રુ ખાળતા હે મિત્ર ! સંભાળો જરા !

તારી નસનસમાં વહે છે શું, પ્રથમ એ જાણી લે-

તથ્ય ને તળીએ જતા  હે મિત્ર ! સંભાળો જરા !

છો રહ્યા એક્ જ સમયના સહરથી ‘ને સારથી

પણ ધનુર ટંકારતા હે મિત્ર ! સંભાળો જરા !

આવ, લે  અણદીઠને  હું ઓળખું, સ્પર્શું  જરા

ક્યાં સુધી આ દૂરતા ? હે મિત્ર ! સંભાળો જરા !

સખીરી, જરાક અમથી જીદ કરી

સખીરી,  જરાક અમથી જીદ કરી ત્યાં બહુ રીસાયો બહાવરો

અમે પીળકના ટહુકે ટહુકે સાંવરિયાને ઝંખ્યો

રે..... કાંઈ લોહી ઉકાળે ઝંખ્યો !

અળવીતરા એંધાણે અહ-તહ નખની ધારે ડંખ્યો

રે.....કાંઈ લોહી સોંસરો ડંખ્યો !

સખીરી,  લૂ  ઝરતાં લોચનિયે  મેં તો  કરડો આંજ્યો ઉજાગરો

સખીરી,  જરાક અમથી જીદ કરી ત્યાં બહુ  રીસાયો  બહાવરો

અરે અમસ્તો ખરે વાળ ત્યાં થતો ધરતીકંપ

રે.....કાંઈ લોહી વચોવચ થતો ધરતીકંપ !

એ વાતો એ રાતો ગઈ ને રહી ગયો અજંપ

રે....કાંઈ લોહી તોડતો  રહી ગયો અજંપ !

સખીરી, મુઠ્ઠીમાં  શ્હે  માંય  સાંવરો  લીલો  ધમરખ  બાજરો

સખીરી,  જરાક અમથી જીદ કરી ત્યાં બહુ  રીસાયો બહાવરો

સખીરી અવાવરું એંધાણ ઉલેચી

સખીરી અવાવરું એંધાણ ઉલેચી ફળીયા વચ્ચે  ઊભાં

રે .. ઝળઝળિયાં વચ્ચે ઊભાં

સખીરી સાત સાત અંધારા ડહોળી તળિયા વચ્ચે ઊભાં

રે .. ઝળઝળિયાં વચ્ચે ઊભાં

જીર્ણ દુર્ગના દરવાજાની ભોગળ ઉપર

ભટકાતી એક્ નામવિહોણી બૂમ સાંભળી

મર્માલયના ખર્યાં કાંગરા , દર્ભદશાવત

ડોલ્યા રે દિગપાળ હવે તું ઝાલ્ય આંગળી

સખીરી  ઝરમર ઝરતો જીવ અમે ઝાકળિયા વચ્ચે ઊભાં

     રે .. ઝળઝળિયાં વચ્ચે ઊભાં 

કેળગર્ભનો પથ્થરિયો ડહેકાર સાંભળી

કંપે મારું ત્રુટક છુટક  ભીંતર  ઉર્ફે ...

છડેચોક આ અશુ-કશુંની હાંક જમાવી

       ધાક જમાવી ભેદે અનવદ્ય બખ્તર ઉર્ફે ..

સખીરી શીર્ણ થયેલા શ્વાસોના સરવરિયા વચ્ચે ઊભાં

રે .. ઝળઝળિયાં વચ્ચે ઊભાં

સખીરી સાત સાત અંધારા ડહોળી તળિયા વચ્ચે ઊભાં

રે .. ઝળઝળિયાં વચ્ચે ઊભાં

સખીરી, હું પળનો સંદર્ભ લઈ જન્મેલી વારતા !

પળનો  સંદર્ભ  લઈ જન્મેલી વારતા !

સખીરી, હું પળનો  સંદર્ભ  લઈ જન્મેલી વારતા !

શોકેઈસની  ચકલીમાં પરગટતી  પાંખ અને

                   પાંખમાંથી  પિચ્છ એક્ ખરતું
અચરજની   આલબેલ  રણઝણતી  એવી  કે,

                     ચકલીથી  લોક  રહે  ડરતું

પાંખોના પોલાણે પાળેલા ફડકાને

ફાનસના અજવાળે ધરતા

સખીરી, હું પળનો  સંદર્ભ  લઈ જન્મેલી વારતા !

ઘટનાનું  નામ પડે ચપટીભર સુખ પછી

                  અંત વિશે લાખ થતી  ધારણા

ધારણાના  બંધાયેલ તોરણ રે.. લીલ્લેરા

                   લળી લળી  લેતા ઓવારણાં

ઓચિંતી  ઊગેલી વાયકાનું સ્તૂપ

મને, વાસ્તવમાં શાને કંડારતા ?

સખીરી, હું પળનો  સંદર્ભ  લઈ જન્મેલી વારતા !

સખીરી સાત સાત અંધારા ડહોળી તળિયા વચ્ચે ઊભાં

રે .. ઝળઝળિયાં વચ્ચે ઊભાં

સખીરી, કહો થાપાના નામ કેમ લેવા ?

કંકુમાં ઝબકોળું હાથ ત્યાં તૂટી પડે ઘરની પછીત  અને નેવાં

સખીરી, કહો થાપાના નામ કેમ લેવા ?

મંદિરની પગથારે વાગેલી ઠેસ વિશે

લોકોમાં ચર્ચાતો શંકાનો લય 

શ્રીફળ ‘ને ચોખામાં ધ્રુજારી અવતરતી

                        ઊંડળમાં ઊઘડતો  ધારદાર ભય

વાચાને વળગ્યું રે ડૂમાંનું ભૂત અને તરફડતા હિલ્લોળ પારેવા

સખીરી, કહો થાપાના નામ કેમ લેવા ?

સંશય તરબોળ  હાથ દીવો લઈ નીકળતા

                        શોધવાને વિખરાયા અવસરના હાલ

ઝાકળિયા સંદેહે પડખામાં નીંઘલતો

                        પરદેશી બાવળનો લીલોકચ્ચ  ફાલ

લોહીઝાણ ભાંભરડે છલકાતું  આભ જોઈ  ભમ્મરીયે ડૂબવાના હેવા

સખીરી, કહો થાપાના નામ કેમ લેવા ?