મૂર્તિ કોતરાવી

કારણ વગરના સુખની નિત નિત નરી ખુશાલી
મેં  આ  તરફથી  ઝીલી  ‘ને  આ  તરફ  ઉછાળી

અંદરના    ઊભરાની    અંગત   કરી    ઉજાણી
લંબાવી   હાથ   જાતે ,  જાતે  જ   દીધી   તાળી

બે   પંક્તિઓની  વચ્ચેના   સ્થાયી  ભાવ  જેવું
ધબકે  છે  ઝીણું   ઝીણું    કોઈ   કસક   અજાણી

હું  છેક  એની  સામે   પહોંચ્યો    હતો,   પરંતુ –
ભગવાને સ્હેજ અડક્યો ત્યાં થઈ ગયો બદામી

ના  કોઈ  કંઇ  જ  જીતે,  હારે  ન  કોઈ કંઈપણ
ભરપૂર    જીવવાનું    થઈને    નર્યા     જુગારી

જયારે  ‘ને   જેવું   ઈચ્છો  એ  હાજરાહજૂર   હો –
મનમાં  જ   એવી   સુંદર  એક્  મૂર્તિ  કોતરાવી

છું  એજ  હું;  સફરજન  પણ  એનું  એ  હજુ  છે
તું  પણ  હજુ  ય  એવું  નિરખે   છે  ધારી  ધારી

કાયા ઝાડવું

મૂળ   રે    વિનાનું    કાયા   ઝાડવું
કોણ સમજે ? કોને  આ સમજાવવું ?

ક્યાંથી નીકળવું અને ક્યા પહોચવું ?
કોને  ઘર  જઈને  કહો  શું  વહોરવું ?

સ્હેજ  હળવા હાથથી  તું કર  પ્રહાર
તંત  છું,   પ્રતિભાવ  મારો  વાગવું

ચાર  આંખોનાં  મિલનને પ્રેમ કહી
કામનાને   નામ  તે  આપ્યું    નવું

થઈ બધી પ્રતીતિઓ પણ તાર-તાર
જાણે  ઉખળતા   જ   તૂટ્યું   રાંઢવું

એકબીજામાં  ભળ્યાં ‘ને  ઓગળ્યાં
દૂરનું     સંધાન   ‘ને   આ    નેજવું

પાંખને  ધારી  તો પ્રગટ્યાં પંખીઓ
પંખીને    ધરીને   શું   પ્રગટાવવું ?

(પ્રથમ પંક્તિસંદર્ભ – સંતકવિ રવિસાહેબ )