ગુણથી એ ગુલકંદી

કેવો  વિવેક ગણવો ને ક્યાંની અક્લમંદી !
તું વાતે – વાતે  વહેતી મૂકે છે ગાળ ગંદી

ઈચ્છાળ છંદે ચાલ્યાં તે થઈ રહ્યાં સ્વછંદી
અણકથ રહે છે એને નડતી ના કોઈ મંદી !

વનવાટથી  વિખૂટી  કિંશુકની પુષ્ટ ડાળી
ભટકે  બજાર  વચ્ચે  માથું  પછાડી,  ક્રંદી

રે ! સાંકડી  સમજની  નિજ શેરીના વળાંકે
ગરકાવ  ગૂંચવણમાં  આવી ઊભો છે નંદી

અત્તરના ફાયે ઉન્મત્ત થઈ ફાંકડી ગઝલિયત
મ્હેકંતી    દાદરામાં     ફોરંતાં     દીપચંદી

થોડી જો આડી – અવળી કવિતામાં છૂટ લઈ લે
તે   આપોઆપ  પોતે  પોતાના  થાય દ્વંદ્વી

ઉમદા ગઝલનાં લક્ષણ ગાલિબજી દાખવે છે
સ્વાદે  હો  ખટમધૂરી, ગુણથી એ ગુલકંદી.