મૂર્તિ કોતરાવી

કારણ વગરના સુખની નિત નિત નરી ખુશાલી
મેં  આ  તરફથી  ઝીલી  ‘ને  આ  તરફ  ઉછાળી

અંદરના    ઊભરાની    અંગત   કરી    ઉજાણી
લંબાવી   હાથ   જાતે ,  જાતે  જ   દીધી   તાળી

બે   પંક્તિઓની  વચ્ચેના   સ્થાયી  ભાવ  જેવું
ધબકે  છે  ઝીણું   ઝીણું    કોઈ   કસક   અજાણી

હું  છેક  એની  સામે   પહોંચ્યો    હતો,   પરંતુ –
ભગવાને સ્હેજ અડક્યો ત્યાં થઈ ગયો બદામી

ના  કોઈ  કંઇ  જ  જીતે,  હારે  ન  કોઈ કંઈપણ
ભરપૂર    જીવવાનું    થઈને    નર્યા     જુગારી

જયારે  ‘ને   જેવું   ઈચ્છો  એ  હાજરાહજૂર   હો –
મનમાં  જ   એવી   સુંદર  એક્  મૂર્તિ  કોતરાવી

છું  એજ  હું;  સફરજન  પણ  એનું  એ  હજુ  છે
તું  પણ  હજુ  ય  એવું  નિરખે   છે  ધારી  ધારી