પળ જડે નહિ..

સાત સાત જીવતરની  ઊંચી હવેલીમાં જીવ્યાની પળ  જડે નહિ..

લમણે લખેલ  કાળા હીબકાં છે, હીબકાંનું તાકું તો તળ જડે નહિ

કાળમુખી રાત સ્હેજ પાંપણે અડે

ત્યાં આંખ ગળતી પરોઢ જેવું ચૂવે

        કોટીબંધ મોર અમે માર્યાની દંતકથા

                                  મંડાતી, પાણીઆરે કૂવે 

માથાફોડ વીંઝાતી  કાળઝાળ ચર્ચાની  કૂંચી  કે કળ  જડે  નહિ

લમણે લખેલ  કાળા હીબકાં છે, હીબકાંનું તાકું તો તળ જડે નહિ

        અંદર ભોંકાય મારું અણિયાળું હોવું

                              ‘ને પાનીમાં હણહણતા હય

        એકાંતે  મન સાવ સંકોરી રહેવાનું

                              સમજણનો  સાચવીને લય

મારામાં ગોટમોટ  હું પોતે  હોઉં,  તોયે  સંકેલી  સળ જડે નહી

લમણે લખેલ  કાળા હીબકાં છે, હીબકાંનું તાકું તો તળ જડે નહિ