એક પલકારે

એક પલકારે તોળ્યા ત્રિકાળ !

અંજલિમાં સાત સાત સિંચ્યા સમંદર ‘ને ફૂંક મારી ફેડ્યા પાતાળ

આલિંગન આગ મશે લીધાં  રે ગાઢ

પાંખ વીંઝ્યાનો લાગે  ના થાક

ક્યાંય નથી પહોંચતા એ રસ્તા ‘ને કેડીઓના 

સીધા થઈ ચાલ્યા વળાંક

જોયાં-જાણ્યાંનાં  સુખદુઃખ એક પલ્લામાં, બીજામાં સોનેરી વાળ

એક પલકારે તોળ્યા ત્રિકાળ !

ખાલી ભર્યાના ભેદ પારખી શકાય  એવા

કોની  દુકાને  મળે   કાચ ?

સાચ જેને સાચવતાં આવડે એ આંગળીને

સરખું, હો સમથળ કે ખાંચ

જળને વેલે બાઝ્યાં તુમ્બા તોડી ને કોણ ઓઢે અચંબાના આળ ?

   એક પલકારે તોળ્યા ત્રિકાળ !