દીવા ઝળહળે છે

કોઈ  બોલે  છે, તો  કોઈ સાંભળે છે

તે  છતાં ક્યાં કોઈને  કોઈ મળે છે ?

છેક  મનનાં  મૂળમાં જે  ઓગળે છે

એ  જ  કૂંપળ  જેમ  ફૂટી  નીકળે છે

સુખનું  સામ્રાજ્ય  ચાલે  પાંસળીમાં

‘ને  પીડાઓ  આંગળીથી  ઉખળે છે

સ્થિર થઈ  બેઠા  છે એ  આજે, પરંતુ

સો  તરફ  એના જ  દીવા ઝળહળે છે

આમ તો બુઝૂર્ગ છે એ શખ્સિયત પણ

લોહીમાં તો  આગિયાઓ  સળવળે છે

ઓથમાં  છૂપાઈ  રહ્યા છે તણખલાની

આખ્ખુયે  બ્રહ્માંડ  જેના  પગ તળે છે

રાતના  અજવાસ, અંધારા  દિવસના

આંખ  મીચાયા  પછીથી  ઝળહળે છે